ΦΙΛΟΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΟΣ ΟΜΙΛΟΣ ΣΕΛΙΑΝΙΤΙΚΩΝ
ΤΟ ΧΩΡΙΟ ΜΑΣ

 Είναι ένα χωριό από κείνα που τα γλύφει ο Κορινθιακός και τα λούζει ο ήλιος.  Είναι ένα χωριό από κείνα που πνίγονται στην ελιά, τη λεμονιά και την πορτοκαλιά. Είναι ένα χωριό  στυλωμένο σε κατάφυτους λόφους και αδελφωμένο με τη φύση. Υπάρχει εκεί ανάμεσα σε ισότιμου κάλλους  γειτονικά χωριά, που το συντροφεύουν και  μαζί του φτιάχνουν το πανέμορφο πάζλ  του Δήμου Συμπολιτείας, τοποθετημένο στην όμορφη Αιγιάλεια του Νομού Αχαΐας.
Είναι ένα χωριό γεμάτο ζωή και κίνηση όλο το χρόνο. Οι 1000 του κάτοικοι δραστηριοποιούνται εκεί ή στη γύρω περιοχή σε διάφορα επαγγέλματα, αλλά οι περισσότεροι και μʼ ένα κομμάτι γης ή και  μόνο μʼ αυτή. Άνθρωποι απλοί και  φιλόξενοι, άνθρωποι που αγαπούν το συνάνθρωπο, το περιβάλλον, τον αθλητισμό, την πρόοδο. Αναζητούν το καλύτερο, θέλουν να εξελίσσονται, αλλά ξέρουν και να εκτιμούν τα περασμένα και να κρατούν τις παραδόσεις, είτε έχοντας ενσωματώσει στη ζωή τους κατάλληλες συμπεριφορές, είτε αναβιώνοντας και προωθώντας  συνήθειες και έθιμα μέσα από εκδηλώσεις που κάνουν οι φορείς που τους εκφράζουν και τους εκπροσωπούν.
Είναι ένα χωριό που χρόνια τώρα δέχεται πλήθος κόσμου που το επισκέπτεται για μια βόλτα, ή για διακοπές, ή για δουλειά, ή για μόνιμη εγκατάσταση και μπορεί να παρέχει υπηρεσίες που τους διευκολύνουν, χωρίς φυσικά να σταματά ποτέ να βελτιώνεται.
«Σαν βρεθείς στο χωριό μας Κυριακή θʼ ακούσεις την καμπάνα της βυζαντινής εκκλησιάς μας για την πρωινή λειτουργία και αργότερα μπορείς νʼ απολαύσεις το καφεδάκι σου στα όμορφα καφενεία μας παρέα με ευχάριστους ανθρώπους ή να κατηφορίσεις προς την παραλία σε μια από τι καφετέριες με θέα τη θάλασσα. Μπορείς να πάρεις το ουζάκι σου και νʼ απολαύσεις νόστιμους μεζέδες και φρέσκο ψάρι. Μπορείς να περπατήσεις στα δρομάκια μας και να γνωρίσεις τις γειτονιές όπου παίζουν τα παιδιά  μας ή νʼ ανηφορίσεις προς τους λόφους μας με τους ελαιώνες, να μαζέψεις αγριολούλουδα ή χόρτα για το πιάτο σου.
Σαν βρεθείς απόγευμα στο χωριό μας μη χάσεις το σουλάτσο στην παραλία. Κι αν κουραστείς στάσου στην ακροθαλασσιά  ή κάθισε σʼ ένα παγκάκι και κοίτα τη θάλασσα. Χαιρέτησε τον ήλιο που χάνεται πίσω από τους λόφους και περίμενε ώσπου να φύγει το λυκόφως και να ʽρθει η νύχτα. Μέτρα όσα αστέρια θέλεις κι αν είσαι τυχερός μπορεί να δεις και το φεγγάρι να καθρεφτίζεται στη θάλασσα. Κι αν πάλι βαρεθείς και θέλεις κόσμο σε περιμένουν όμορφα μαγαζιά να σου προσφέρουν  φαγητό, ποτό ή διασκέδαση.
Αν έχεις παιδιά ή θέλεις να νιώσεις παιδί παίξε στην παιδική χαρά, στο Λούνα παρκ ή σε άλλα παιχνίδια που θα βρεις εύκολα.
Φυσικά μπορείς να κολυμπήσεις στα καθαρά νερά της θάλασσάς μας ή να τη διασχίσεις με τη βάρκα σου.
Αν έρθεις, επισκέπτη, στο χωριό μας, θα βρεις  τι να κάνεις. Πάντως, ένα είναι σίγουρο. Αν βρεθείς ανάμεσά μας, δεν θα νιώσεις ξένος, δεν θα νιώσεις μόνος και θα ξανάρθεις!».

Σημ.: Το παρόν σημείωμα γράφτηκε στις 4 Απριλίου 2009, για την ιστοσελίδα του Φιλοπροοδευτικού Ομίλου Σελιανιτίκων από το Δ.Σ.
 
 
 

Λαϊκή ποιητική διάθεση συμπολιτών μας

Το παρακάτω αυτοσχέδιο ποίημα μας παρέδωσε για την ιστοσελίδα μας  ο συμπολίτης μας κ. Απόστολος Ανδρικόπουλος. 

       Σ Ε  Λ  Ι Α  Ν  Ι Τ  Ι  Κ  Α

Ωραία Σελιανίτικα, και ποιος δεν σε γνωρίζει;

Ποιός  τάχα δεν σε γνώρισε, και  τα καλά ξεχώρισε

                                     για να παραθερίζει;

Ποιός  ξένος πέρασε από εκεί; Και δεν μιλά για σένα,

Και  ποιος τουρίστας πέρασε, κι όσα η ζωή τον κέρασε,

                                                 να μην το πει στα ξένα;

Όλοι μιλούν με θαυμασμό, για τα πολλά καλά σου.

Κι αυτοί που κάνουν τουρισμό, θα ʽχουν του χρόνου γυρισμό

                                         στα καθαρά νερά σου.

Γαλάζιοι κόρφοι καρτερούν, κι απάνεμα χαρίζουν

Σε όλα τα σκάφη που θα ʽθρουν,  γαλήνια θάλασσα θα βρουν

                                           την άγκυρα να ρίξουν.

Χωριό μου! αστέρι τʼ ουρανού, και του Μοριά σμαράγδι

Λάμπεις σαν να ʽσαι ξαστεριά, σʼ αυτή του κόλπου τη μεριά

                                               φεγγοβολάς το βράδυ.

Στη χρυσαφένια σου ακτή, με ταʼ άσπρα βότσαλά της,

μοιάζεις σαν κάποια κοπελιά, που ΄χει  πετάξει τα παλιά,

                                  και βάζει τα καλά της.

 
Έβαλε  ο Πλάστης πινελιές, να τονιστεί το χρώμα,

Σε μια δαντέλα ακρογιαλιές, όπου αιθέριες κοπελιές,

                                      κάνουν την άμμο στρώμα.

Η παραλία σου πλατιά, στρωμένη με πλακάκια,

Και με ευκάλυπτους για δροσιά, πράσινη μοιάζει η φορεσιά

                                        στη ρίζα τους παγκάκια.

Στα σπίτι γύρω πασχαλιές, λουλούδια στα μπαλκόνια

Κήποι γεμάτοι από ελιές, και φουντωτές πορτοκαλιές

                                         που κελαηδούν τʼ αηδόνια.

Τι  να θαυμάσω απʼ όλα αυτά; Τα Κέντρα τα μεγάλα;

Καφετερίες; Νάιτ Κλαμπ; Τις  κοπελιές που κάνουν μπαμ; 

                                             ή του πουλιού το γάλα;

Ο νέος θα ʽβρει συντροφιά, κι ο γέρος τη γαλήνη,

διώχνει μακριά την ακεφιά, μπροστά σʼ αυτή την ομορφιά

                                              και το καλό κολύμπι.

Μα κι θειούχες σου πηγές, με τά ζεστά νερά τους.

Μαζεύουν κόσμο εποχές, γέρους που άφησαν το χθες

                                              και ψάχνουν τη χαρά τους.

Είναι πολλές οι χάρες σου, του κόσμου η καλοσύνη

Δίνει στον ξένο σιγουριά, κι απʼ τη δική τους τη μεριά

                                                      υπάρχει εμπιστοσύνη.

 
Φιλόξενα τα σπίτια σου, γιʼ αυτούς που καρτεράνε

Θα βρουν τραπέζι σπιτικό, μες το μικρό τʼ αρχοντικό

                                                             όλοι μαζί να φάνε.

Γιʼ  αυτό και αυτοί που έρχονται, για να παραθερίσουν

θέλουν του χρόνου αν μπορούν, μαζί με μας να το χαρούν 

                                                         κοντά μας να καθίσουν.

Πόσες σε σκέπτονται φορές, τουρίστες σου με πόνο,

και πόσες θα ʽταν οι χαρές, αν θα γινόταν διακοπές

                                         δυο τρεις φορές το χρόνο!!

Γιʼ αυτά τα τόσα σου καλά, την τόση σου εμορφάδα

Έρχονται άνθρωποι πολλοί, και είναι χιλιάδες και απλοί

                                                  απʼ όλη την Ελλάδα.

Και αν τους ρωτήσεις  να σου πουν με τι παραθερίζουν

με μια φωνή σου απαντούν, σʼ αυτόν τον τόπο τους αρκούν

                                              και ας μην παρα…θερίζουν…

Έτσι και εγώ ξεκίνησα, για τουρισμό να κάνω,

μα τώρα που ΄ρθα ως εδώ, και είδα αυτά που ʽχα να δω

                                                         ε δ ώ   και θα πεθάνω.

                                                  
 
                                                                  Ένας τουρίστας
                                                                         25-4-1991
                                                  Απόστολος Ανδρικόπουλος



 

 

 

 
POWERED BY SigmaWeb's SiteBuilder